Pierre i Raimundo: Cztery pory roku (e-book)

Michał już polecał mi twórczość Bartosza Brzezińskiego. Dwie recenzje jego książek już też napisał i były bardzo pochlebne. Teraz i ja miałem okazję zapoznać się zapoznać z jego prozą i był to strzał w dziesiątkę. Lektura pochłonęła mnie bez reszty i ciężko było mi ją odłożyć. [uwaga! Opinie o produkcie mogą zawierać spoilery - ad.. bucketbook.pl] Pierre chodzi do ostatniej klasy liceum. Jest typowym introwertykiem. Najchętniej spędza czas samotnie w pokoju grając w gry czy oglądając film. Jest dość szczupły. Nie przepada za aktywnością fizyczną czy przebywaniem na łonie natury. Ma przyjaciółkę Milenę i na tym w sumie się kończy lista jego kontaktów. Kiedy ojciec woła go by zszedł na dół przywitać się z nowymi sąsiadami, nie jest zbyt chętny. Reaguje na ludzi automatycznym zdystansowaniem i cynicznymi komentarzami. Nie inaczej jest, gdy poznaje swojego sąsiada Raimunda, który jest jego zupełnym przeciwieństwem. Raimundo także jest w ostatniej klasie liceum. Jest przystojnym, wysportowanym ekstrawertykiem, którego wszyscy wydają się uwielbiać od pierwszego spotkania. Jest sympatyczny, charyzmatyczny i do wszystkich się uśmiecha. Wszystko to już na wstępie drażni Pierra. A mimo to, że ich pierwsze spotkanie było dość chłodne, nowy sąsiad z jakiegoś powodu chce go poznać. Dlaczego? Gdzieś musi być jakiś haczyk? “Cztery pory roku” to piękna opowieść o miłości. Relacja rozwija się i zmienia małymi kroczkami, bo Pierre nie zdawał sobie sprawy, że może mu się spodobać chłopak. A już tym bardziej, ktoś tak pozornie idealny jak Rai. Chłopaki uczą się nie tylko co to znaczy być z kimś w związku, ale też jak ich relacja może wpływać na innych ludzi wokół. Mamy początek XXI w. w Polsce, o gejach słyszy się tylko w formie żartu, nienawistnego komentarza lub z opowiadanej przyciszonym głosem wstydliwej opowieści. A więc jak się domyślacie, nie może to być tylko urocza historia miłosna. Porusza ona także wiele trudnych tematów społeczno kulturowych takich jak seksualność, akceptacja społeczna czy też relacje z rodziną. Sama historia nie jest może wybitnie oryginalna, ale jak sam to autor napisał we wstępie, ukazuje relację, która mogłaby się wydarzyć. Marzenie o miłości nastoletniej, której wiele osób tęczowych nie doświadcza ze strachu. Niestety nie bezpodstawnego, bo pisarz postanowił pokazać różne reakcje ludzi na homoerotyczny związek. I bolą one równie mocno jakbyśmy sami je przeżywali. Za co szczególnie cenię tą pozycję to realistyczne opisanie procedur służb kryzysowych. Niestety w książkach młodzieżowych rzadko zdarza się, by autor pokusił się o zobrazowanie jak naprawdę wygląda praca z psychologiem czy psychiatrą. Zazwyczaj albo temat jest pomijany albo bezrefleksyjnie przerysowany, co moim zdaniem przynosi więcej szkody niż pożytku. Ta lektura skłania także do refleksji. Nie tylko nad własnym życiem, ale także nad rolą strachu i jego wpływu na nas. Czy ludzie, którzy nas zranili powinni dostać drugą szansę? Czy warto tłumaczyć tych co nas krzywdzą? Czy można być otoczonym przez ludzi, a i tak czuć się samotnym? To tylko kilka przykładów pytań, które sobie zadawałem czytając. Widać też, że nad tekstem długo pracowano. Nie ma zbyt wiele błędów, choć wydaje mi się, że wyłapałem jeden dotyczący nadgarstków… Jednak to drobiazgi i doceniam taką dokładność. Podsumowując, serdecznie polecam tę książkę tym, którzy znów chcieliby się znów poczuć jak nastolatek, albo młodym dorosłym (książka jest zdecydowanie przeznaczona dla pełnoletniego czytelnika), którzy żyją aktualnie w innych czasach, by mogli docenić jak dużo zmieniło się na dobre dla osób LGBTQ+ na przestrzeni ostatnich lat. Oby te zmiany trwały dalej i żyło się nam wszystkim tylko lepiej. Spodziewajcie się przeżyć całą paletę emocji, od motylków w brzuchu i radości związanej z nowym uczuciem, przez strach i rozczarowanie aż po złość czy smutek. Oby tak mądrych młodzieżówek pojawiało się więcej. Jak ja byłem młodszy, nie było ich wiele, a bardzo by mi pomogły.